Wanneer ik aan Harry en Magdelene denk dan is het toch Harry waar mijn eerste gedachten naar uit gaan! Ik ken hem van 1953: we werkten, hij eerder, op een onderafdeling van het Ministerie van Maatschappelijk Werk Buitenhof  7 in Den Haag. Zijn hele loopbaan en de mijne tonen een opvallende overeenkomst. Onze drie werkgevers waren: een kerkelijk-sociologisch instituut, het genoemde ministerie en een provinciaal opbouworgaan. Alleen de volgorde was anders: Harry startte op het KASKI en ik op het Departement. Hij wist van mijn eerste contacten met Els, een collega, mijn latere vrouw en ik herinner me nog goed een voor mij spannende rit achterop zijn scooter door Den Haag. Hij vertrok naar Arnhem naar de stichting Gelderland en trouwde. Ik ging in mijn woonplaats Utrecht werken en trouwde later.

Tot 1970 toen wij naar Breda, de laatste baan, verhuisden waren de contacten wat schaarser. We bezochten het jonge gezin in Arnhem. Herinner me nog de heerlijke taarten die Magdalene gemaakt had. In mijn Brabantse opbouworgaan periode hadden we zo af en toe telefonisch contact over werk en leven. Hebben we elkaar toen niet ontmoet behalve op een reünie van het Departement?

Na het overlijden van mijn vrouw in 1987 intensiveerden de bezoeken over en weer. Ik kwam met de Citroen Visa naar Doorwerth en Harry takte wel eens af na een familiebezoek. Doorwerth is wandelen: door het bos naar beneden bij de Rijn. En zo kwamen we tot het plan om samen een paar dagen in Duitsland te gaan wandelen. Dat hebben we zo'n keer of drie gedaan. Logeerden we in een hotelletje of B & B en dan 'smorgens vroeg er op uit. Met goede kaarten, maar toch af en toe verdwaald in de onbekende dreven. Veel met elkaar gepraat, de natuur beleeft, daarna een goed maal en voor het naar bed gaan nog wat kletsen. Een kostbare ervaring. Op een zondagmorgen luisterden we naar wat Shubert liederen.

Magdalene komt in dit verhaal schijnbaar niet voor! In dat laatste traject, toen Harry en ik al vutters of gepensioneerd waren ging zij vaak weg naar of kwam net terug van het drukke werk: stagiaires overal begeleidend. Magdalene efficiënt (dat zijn Duitse vrouwen veelal toch?) en tüchtig, gedreven in haar werk.

De Waayenberg was een gastvrije, aangename plek om te vertoeven in die tijd dat ze daar samen waren.

Harry, een beproefde vriend, de ontmoetingen tijdens deze ziekte hebben mij diep getroffen.

Harry en Magdalene, het gouden paar proficiat, ook in deze tijd. Dankbaar jullie toen zo gekend te hebben en nú nog mee te maken. En alle lof voor Magdalene, zo strijdbaar om een goede, ja de beste behandeling gedaan te krijgen.

Willy E.                                                                                   Breda 21-4-2007

2 Foto's uit 1990 Rheinland-Pfalz Schweinstal